Egipcjanie mieli plagi, my mamy Brutusa... "Asterix na olimpiadzie" z 2008 r., trzecia aktorska odsłona przygód kultowych Galów to jedna z najdroższych filmowych produkcji europejskich. Szczególnymi kwestiami tej francuskiej komedii, na które warto zwrócić uwagę jest nie tylko barwny humor, czy fabuła dotycząca udziału bohaterów w tytułowym wydarzeniu ale także sposób, w jaki powstała. Z jakiego albumu zaczerpnięto pomysł realizacji filmu oraz kto odgrywa w nim znaczącą rolę?
PRZEBIEG ADAPTACJI
Wszystko zaczęło się od marzenia dziecka, aby przenieść na ekran kolejne przygody Asterix'a. Thomas Langmann, jako wielki fan komiksów autorstwa Goscinny'ego i Uderzo przekonany był o sukcesie filmowej adaptacji Gala Asterix'a. Dzięki pomocy córki rysownika, Sylvie Uderzo spotkał się z rysownikami, a efektem tego spotkania była decyzja o przeniesieniu komiksów na ekrany kin. Film "Asterix i Obelix kontra Cezar", zrealizowany przez Claude'a Zidiego w 1999 r. odniósł ogromny sukces zdobywając 9 milionów widzów w samej tylko Francji, a następny projekt: "Asterix i Obelix: Misja Kleopatra" Alain'a Chabat'a zrealizowany w 2002 r. miał we Francji 15 milionów widzów. Realizacją trzeciej części zajął się sam Thomas Langmann, w produkcji pomagała mu wytwórnia Pathe. Decyzja o tym, z którego komiksu tym razem zrobić film, była błyskawiczna: "Asterix na olimpiadzie".
"To są przygody Asterix'a najbardziej widowiskowe, najbardziej spektakularne, a co za tym idzie najbardziej filmowe" - mówi Langmann. W albumie "Asteriks na igrzyskach olimpijskich" Thomas Langmann zobaczył idealny materiał na film, który będzie komedią, filmem akcji pełnym przygód, a zarazem wielkim widowiskiem w tradycji filmu "Ben Hur". Jako reżysera wybrał Frederic'a Forestier'a, któremu już raz zaufał powierzając mu pracę nad przygodową komedią, "Pościg za milionem", z Gerard'em Lanvin'em, Benoit Poelvoorde i Jose Garcia. Tym razem jednak Langmann sam zdecydował się współreżyserować, zajmując po raz pierwszy miejsce po drugiej stronie kamery.
"Byłem zbyt wciągnięty w cały projekt, żebym mógł zatrzymać się w pół drogi" - kolejne słowa producenta. Już na etapie ukończonej pierwszej wersji scenariusza, udaje mu się namówić Alberta Uderzo, a następnie Alain'a Delona oraz Benoit Poelvoorde do współpracy nad stworzeniem filmu, który będzie ogromnym widowiskiem. Ambicje producenta oddaje wysokość budżetu, który szacowany jest na 80 milionów euro, co uczyniło z niego najdroższą filmową produkcję w historii kina francuskiego i zarazem europejskiego. Rozmach przedsięwzięcia widać zarówno w znakomitej obsadzie i obecności gości specjalnych, jak również imponującej scenografii, dekoracjach i strojach. Sam film został sprzedany do 60 krajów.
FABUŁA
Głównym powodem udziału Asterixa i Obelixa w olimpiadzie jest pomóc ich przyjacielowi zdobyć serce pięknej greckiej księżniczki. Ma ona poślubić Brutusa, syna Cezara, jednak kocha pewnego Gala piszącego płomienne wiersze - Romantixa. Kiedy jego przyjaciele przybywają wraz z nim na igrzyska olimpijskie, Brutus robi więc wszystko, aby im przeszkodzić, byle tylko zdobyć rękę przyszłej małżonki.
Okazuje się jednak, że Brutus chce także podstępnie zabić ojca i zająć jego miejsce; co jakiś czas wymyśla nową strategię aby osiągnąć swój cel, jednak nigdy mu się nie udaje. Brutus jest głównym antagonistą występującym w filmie, gdyż pojawia się najczęściej i poprzez swoją intrygę (która nie ma nic wspólnego ze szlachetną ideą olimpijską) odgrywa w nim znaczącą rolę.
OBSADA AKTORSKA
W postać Brutusa wcielił się Benoit Poelvoorde, natomiast Cezara zagrał Alain Delon - który w sam raz pasuje do roli dyktatora, ze względu na jego właściwą kreację. W obsadzie pojawia się także aktor Franck Dubosc jako bard Kakofoniks. Trzeba przyznać, że bardzo przypomina on postać z komiksu ze względu na charakterystyczny kostium, podobnie jak Gerard Depardieu w roli Obelixa - jakby ci dwaj bohaterowie dosłownie wyskoczyli z obrazka na ekran filmu. Natomiast trudno było znaleźć aktora grającego tytułowego Asterixa, gdyż Christian Clavier występujący w dwóch poprzednich, aktorskich odsłonach zrezygnował z tej roli, jednak ostatecznie zastąpił go Clovis Cornillac. Uważam, że Clovis gra tutaj świetnie ze względu na genialną postawę, która idealnie odwzorowuje zachowanie przebiegłego Gala - w głównej mierze za sprawą magicznego napoju. W przypadku komiksu, Asteriks jest jak mądrala - zawsze ma rację. Często staje się wybuchowy wobec swojego przyjaciela Obeliksa i jest nieco drażliwy.
Pierwotnie, w filmie nie było wątku miłosnego. Stworzono więc postać Romantixa, którego zagrał Stephane Rousseau. Bohater ten jest zapalczywy, waleczny i naprawdę zakochany w księżniczce... A jednocześnie niezdarny. Dużą rolę w filmie "Asterix na olimpiadzie" pełni także postać Twardzieusza - rzymskiego legionisty pojawiającego się w albumie, którego gra Jerome Le Banner, w rzeczywistości będący mistrzem kickboxingu. Również w tym przypadku, twórcom filmu ciężko było znaleźć znanego aktora o takim wyglądzie; jest jak wycięty z komiksu. Przyznano, że Banner ma genialny, typowo rzymski nos, który miał zoperować tuż przed premierą filmu, jednak Langmann napisał w kontrakcie, że aktor po prostu nie może tego zrobić, jeśli chodzi o jakiekolwiek zmiany. Scena spotkania dwóch Galów z legionistą Twardzieuszem w lesie została idealnie odtworzona na podstawie komiksu.
REPORTAŻ Z PLANU
Przejdźmy teraz do najważniejszego etapu filmu. Na planie pojawia się kilka scen, które wymagały cierpliwości, odrobiny wyobraźni, a przede wszystkim - czasu, aby móc przenieść je na ekran, bo oczywiście twórcy pracowali nad produkcją filmu kinowego, który trwa prawie dwie godziny. W jaki sposób te sceny powstały? Część elementów została stworzona przy użyciu grafiki komputerowej, takie jak pałac Juliusza Cezara widoczny w jednej ze scen, który obserwujemy z lotu ptaka. Widzimy wszystkie części konstrukcji dopracowane w proporcjach i detalach. Alain Delon jako dyktator Rzymu przegląda się wówczas w lustrze, przy czym można usłyszeć charakterystyczną muzykę w tle. Inżynier dźwięku puścił tutaj muzykę Morricone.
Co więcej, po przeczytaniu scenariusza Alain Delon przyznał, że od razu przyjął rolę, jednak zgodził się na to tylko pod warunkiem zaakceptowania pewnych żądań, takich jak min. obramowanie nazwiska w czołówce filmu. Dodatkowo, po zakończeniu nagrywania swoich sekwencji, na których jest on widoczny, natychmiast znika z planu, kiedy później jego rola nie jest już aż tak znacząca.
Wykorzystano także technikę 3D z postacią Zapchleniusza (Jose Garcia), w czasie której twórcy wykonali kilka modeli postaci. W tym celu skorzystali z lalki poruszanej przez aktorów, która następnie przekształca się w bohatera. Garcia pojawia się wówczas na końcu sekwencji.
W filmie są również sceny, w których scenografia komputerowa połączona jest z autentyczną. Kamera pokazuje długą perspektywę, w której widzimy komputerowy obraz. Próbowano wielu rzeczy, jak np. filmowanie wody z helikoptera. Port grecki i statki twórcy zaprojektowali komputerowo, a cały stworzony obraz został zmodyfikowany.
Za to największym wyzwaniem było stworzenie stadionu sportowego. Jest ogromny, a jedna trzecia tej francuskiej komedii rozgrywa się właśnie tam. Wszystko musiało zostać wzięte pod uwagę ze względów technicznych w czasie budowy stadionu. Najpierw wymyślono projekty, potem ilustracje, a na koniec makietę. Jest ona niezbędna w przypadku tak ważnych obiektów jak trybuna honorowa dyktatora, piasek areny czy rzeźby. W dodatku, trzeba było nadać jakiś antyczny wygląd zarówno temu miejscu, jak i pozostałym, które obserwujemy w filmie.
"Asterix na olimpiadzie" jest komedią, która zarazem opowiada o pewnym spektaklu, co stanowi główny wątek filmu. Sama olimpiada jest formą walki i szlachetnej rywalizacji, więc strona wizualna pozwoliła twórcom stworzyć wiele postaci; w tym sportowców i obserwatorów. Dużo czasu zajęło także kręcenie zabawnej sceny, w której z Brutusa uchodzi powietrze. Benoit Poelvoorde miał wówczas założony specjalny kombinezon, w którym trudno było się poruszać ze względu na jego grubość. Koncept człowieka, z którego dosłownie ucieka powietrze jest dość abstrakcyjny, dlatego trudno go zrozumieć. Twórcy chcieli pokazać na ekranie realną sytuację z latającą postacią, która zostawia za sobą ślady na niebie. W tym celu zawieszono na linie aktora w taki sposób, aby mógł robić piruety na niebieskim tle, co nie było łatwym zadaniem. Przy takim ujęciu postanowiono posłużyć się także postacią komputerową.
Specjalnie tresowano dużą liczbę koni (ok. 30) do wyścigu rydwanów. Podczas kręcenia określonych sekwencji, konie galopowały tuż obok scenarzystów. Należało przetestować, jak będą się czuć aktorzy w rydwanach i czy będzie to bezpieczne. Ponownie skorzystano z postaci komputerowych poruszających się podczas jazdy. Zaprojektowano makiety widocznych na planie rydwanów, które po ukończeniu należało pomalować, gdyż były one białe (ciekawostką jest to, że żaden z nich nie przypominał tych antycznych). W finałowym wyścigu możemy zobaczyć kierowcę Formuły 1, Michaela Schumachera, który dosiada czerwony rydwan jako reprezentant starożytnej Germanii. Schumacher obejrzał gotowe pojazdy, kostiumy bohaterów i szybko zgodził się współpracować. Należy on do jednej ze sportowych sław występujących na ekranie filmu. Podczas scen wyścigu zagrał także Jean Todt jako pilot rajdowy.
Tuż obok Michaela, w wyścigu bierze udział wspomniany już wcześniej Gal Romantix, gdyż ma on poślubić ukochaną księżniczkę, ale dołącza także tytułowy Asterix, aby pomóc przyjacielowi. I oczywiście nie brakuje podstępnego Brutusa, który prowadzi symboliczny rydwan w kształcie złotego orła, mający reprezentować Rzym. Niestety, nie wszystko idzie zgodnie z jego planem za sprawą nieugiętych Galów, którzy pod koniec przygody i tak odnoszą wielki sukces. Ponadto, Brutus przez cały czas chce zająć miejsce Cezara, dlatego przed zakończeniem olimpiady przygotowuje dla niego pewną "niespodziankę", która także się nie powiodła...
SPORTOWE SŁAWY
Oprócz Schumachera, w filmie zobaczymy jeszcze takie gwiazdy sportu jak wspomniany już wcześniej Jerome Le Banner, natomiast w końcowej scenie, w której główni bohaterowie świętują swoje wielkie zwycięstwo pojawia się Zinedine Zidane - francuski piłkarz występujący w filmie jako Egipcjanin, któremu towarzyszy dodatkowo przyjaciel Asterixa i Obelixa, architekt Numernabis (Jamel Debbouze znany z "Misja Kleopatra"). Tuż obok Zidane'a występuje także Amelie Mauresmo - francuska tenisistka, z którą Gerard Depardieu jako Obelix rozgrywa partyjkę tenisa; gdzie zamiast rakiety do piłki radzi sobie własną metodą, a potem jeszcze Tony Parker - jako koszykarz i reprezentant Francji.
